Groei en bloei, wat een kracht heeft de natuur. Ieder voorjaar kijk ik er met verwondering naar. Het lijkt wel een toverkracht, het heeft iets magisch. Dat een klein zaadje na een paar weken en soms al na een paar dagen ontkiemd. Zo ontkiemen er in mijn hoofd vaak veel ideeën op. Een enkeling is bruikbaar. Andere ideeën leiden me af. Het lijkt alsof de natuur een natuurlijke focus heeft op alles wat nodig is om te groeien. In de groei lijkt een stilte te zitten, een rust en een beweging.
Het voorbereiden van de harpklanken bij mij thuis vraagt om een zekere focus van mij: ontdekken welke kant het op mag gaan. Ga ik naar mijn gedachten en ideeën, of voel ik en laat ik het ontstaan in het moment? Dat laatste is best spannend; het vraagt moed en vertrouwen om het te laten gaan zoals het gaat. Geen oordeel: alleen een verwondering om de magie te voelen en te horen in de klanken van de harp. In de stilte van de natuur en de klanken van de harp ontstaat een ruimte om te zijn. Geen moeten, alleen de vrijheid om te laten ontstaan wat er in het moment mag klinken.
In diezelfde aandacht vinden mijn handen hun weg: een moment van aanwezigheid waarin ook een massage zich in alle vrijheid mag ontvouwen. Het is een uitnodiging om in zachtheid te landen. En in stilte te ervaren wat er op dat moment gevoeld wil worden. Zo vindt alles zijn eigen weg naar groei, in de stilte en de vrijheid om te zijn; door een aanraking of een klank.